Moje CV

Połączyłem umiejętności programistyczne z doświadczeniem w operacjach biznesowych i stałem się naprawdę dobry w budowaniu inteligentnych, bezpiecznych systemów biznesowych z agentami AI. Podpisałem umowę z firmą zarządzającą projektami budowlanymi tu, w Warszawie, na system, który pobiera pozwolenia na budowę, decyzje środowiskowe i wnioski w toku z nieustrukturyzowanych źródeł danych publicznych. Pierwsza warstwa odrzuca dokumenty na podstawie kategorii, a druga, czyli LLM (duży model językowy), ocenia resztę dokładnie tak, jak zrobiłby to ich najlepszy handlowiec. Zaakceptowane pozwolenia trafiają do ich lejka sprzedażowego razem z nazwą inwestora i numerem telefonu. Ręczne wyszukiwanie dobrych leadów w tych rejestrach byłoby niemożliwe. Dzięki systemowi znaleźli okazje sprzedażowe warte kilkaset tysięcy złotych.

Założyłem sebastian-sz.com, bo uważam, że tradycyjny model SaaS (oprogramowanie jako usługa) umiera. Agenci AI pozwalają każdej firmie po prostu odtworzyć platformę, za którą do tej pory płaciła abonament komuś innemu. Skoro zbudowanie u siebie dowolnego oprogramowania jest dziś w zasięgu ich budżetu, firmy zaczną zatrudniać kilka osób, których jedynym zadaniem będzie automatyzowanie wszystkiego oprogramowaniem szytym na miarę, budowanym z agentami AI. Te osoby będą utrzymywać te systemy, dbać o ich bezpieczeństwo i budować kolejne oprogramowanie za każdym razem, gdy jakiś proces choć trochę się zmieni. Mogę być taką osobą i właśnie tego teraz szukam.

sebastian-sz.com

Pewnego wieczoru szukałem restauracji w Warszawie i zauważyłem, że wiele z nich ma stare strony internetowe i kiepskie zdjęcia, przez które mam ochotę odpuścić i poszukać lepszego miejsca na jedzenie. Do tego menu to nieaktualne zdjęcie zakopane gdzieś w postach na Facebooku, a ja tracę 30 sekund na jego odkopywanie, bo nie ma go na stronie.

W tamtym czasie dla frajdy budowałem z agentami AI własnych agentów i wpadłem na pomysł: narzędzie, które daje restauracjom jeden czat, napędzany modelami językowymi rozumiejącymi obraz, do aktualizowania strony, publikowania zdjęć nowych dań z podpisami wygenerowanymi przez AI, odpowiadania na opinie i aktualizowania menu. Wystarczy zrobić zdjęcie nowego drukowanego menu: model wizyjny je odczytuje, a LLM dodaje je na stronę i do wizytówki Google. Wszystko z jednego czatu, zwykle jednym kliknięciem. Uznałem, że jeśli wszystko to będzie super proste, właściciele i menedżerowie będą mieli więcej czasu i więcej chęci, żeby dbać o świeżą i łatwo dostępną obecność w sieci. Dzięki temu nowym gościom łatwiej będzie ich znaleźć i wybrać właśnie ich restaurację.

giuseppelabs.com ↗

Po skończeniu studiów magisterskich postanowiłem poszukać czegoś bardziej konkretnego w dużej firmie, żeby nauczyć się biznesu w praktyce. Poza tym nie byłem już studentem, więc czas było zejść na ziemię i zacząć stabilnie zarabiać. Zacząłem od wspierania starszych kierowników projektów cyfrowych w koordynowaniu wdrożeń nowych platform insurtech, dzięki którym Marsh sprzedaje produkty ubezpieczeniowe klientom naszych klientów (to tak zwane ubezpieczenia affinity). Na przykład LG ma portal, na którym mogę kupić przedłużoną gwarancję na mój nowy telewizor LG. Ale żeby sprzedawać ubezpieczenia, LG potrzebuje licencji. Marsh ma taką licencję, więc buduje portal, który wygląda jak strona LG, i sprzedaje produkty ubezpieczeniowe w imieniu LG (oczywiście za niezłą prowizję).

Mniej więcej wtedy w wolnym czasie zafiksowałem się na punkcie automatyzacji danych i zauważyłem, że w Marshu jest mnóstwo rzeczy do zautomatyzowania. Zacząłem je automatyzować i stałem się liderem europejskich inicjatyw Data & Automation. Tu i ówdzie pomogłem kilku zespołom zaoszczędzić trochę czasu, a paru dużych klientów ucieszyłem interaktywnymi dashboardami, dzięki którym widzieli, co się dzieje.

Potem przeniesiono mnie do zespołu Client Engagement, gdzie raportuję bezpośrednio do European Chief Client Officer. Zaangażowała mnie w rozwiązywanie problemów operacyjnych w tym, jak obsługujemy klientów. Z kierownictwem call center szukałem najlepszego stacku technologicznego dla nowych klientów, a z liderami sprzedaży ustandaryzowałem, które produkty proponujemy którym klientom. Obecnie mapuję usługi likwidacji szkód w każdym kraju europejskim, żeby uzyskać pełny obraz technologii, których używamy do obsługi szkód. Dzięki temu będziemy mogli usystematyzować, jak szefowie oddziałów krajowych wybierają technologię do obsługi szkód naszych klientów. Cieszę się, że dołączyłem do Marsha: w rok nauczyłem się mnóstwo o zarządzaniu projektami cyfrowymi, o danych i automatyzacji, a teraz o operacjach biznesowych na dużą skalę.

Kiedy zlecenia programistyczne z 765 Digital zaczęły się kończyć, musiałem jakoś utrzymać dochód, więc znalazłem fajny staż w dziale marketingu Philipsa. Wspierałem menedżerów marketingu przy kampaniach: głównie projektowałem newslettery, wysyłałem nasze produkty influencerom, tworzyłem i rejestrowałem zamówienia zakupowe, monitorowałem ROAS (zwrot z wydatków na reklamę) i współpracowałem z agencjami kreatywnymi przy nowych materiałach wizualnych.

Po semestrze wymiany na kanadyjskiej uczelni wróciłem do Warszawy, żeby dokończyć licencjat, i dostałem korporacyjną pracę w HRS, agencji podróży służbowych i wydarzeń firmowych. Miałem własnych klientów, którzy musieli często organizować podróże po całym świecie. Współpracowałem z hotelami w Europie, Chinach, USA i Zjednoczonych Emiratach Arabskich, organizując duże pobyty i konferencje dla tych kluczowych klientów.

Chciałem dalej iść w stronę biznesu, więc zacząłem studia magisterskie w jednej z najlepszych szkół biznesowych w Polsce. Zajęcia bardzo mi się podobały, zwłaszcza te o innowacjach, ale najbardziej lubiłem laboratoria biznesowe. Tworzyliśmy zespoły i rywalizowaliśmy w symulacji biznesowej, w której trzeba było podejmować decyzje na podstawie danych i rozwijać firmę. Wygrywał zespół z najwyższym zyskiem.

Mój pierwszy dochodowy biznes, założony z kumplem, Romanem. Robiliśmy strony i aplikacje internetowe dla małych firm, głównie w Szwajcarii. Roman miał kontakty z czasów, gdy był fotografem reklamowym na freelansie w Genewie, więc zaczął pytać dawnych klientów, czy nie potrzebują strony. Ja uczyłem się wtedy front-endu od mniej więcej dwóch lat, więc potrafiłem zaprojektować i zbudować strony, których potrzebowali. W pierwszym roku mieliśmy ponad 10 tys. euro zysku, ale kiedy skończyły się zlecenia z polecenia, trudno nam było znaleźć nowych klientów. Pewnie dałoby się mocniej przycisnąć sprzedaż i to pociągnąć, ale widząc, jak dobra stawała się AI w budowaniu stron pod koniec 2025 roku (era Opusa 4.5), zacząłem wątpić, czy ta i tak już przepełniona branża ma przyszłość.

765digital.com ↗

W wakacje we Francji przeżyłem bardzo krótki epizod pod tytułem „potrzebuję kasy, biorę pierwszą pracę, jaka się trafi”. Wylądowałem jako pomocnik na stoisku mięsnym w miejscowym supermarkecie. Nie było to najlepsze doświadczenie w moim życiu, ale plan był taki, żeby popracować tam miesiąc, zarobić trochę na Kanadę i zniknąć.

Na piątym semestrze licencjatu dostałem się na wymianę studencką do Kanady. Poleciałem do Vancouver dwa tygodnie przed początkiem semestru, żeby poszukać mieszkania. Tydzień przed startem uczelnia ogłosiła, że ze względu na ryzyko związane z COVID-19 zajęcia będą zdalne. Nie było sensu zostawać w Vancouver, gdzie ceny wynajmu są kosmiczne, skoro i tak miałem zajęcia online, więc poleciałem do domu rodziców we Francji. Przez dziewięciogodzinną różnicę czasu zajęcia miałem od 1:00 do 6:00 rano.

W 2021 roku wróciłem do Warszawy, bo uczelnia przywróciła zajęcia stacjonarne. Założyłem Milky z Jankiem, nowym kolegą ze studiów. Misją Milky było wprowadzenie anglojęzycznej undergroundowej sceny hip-hopowej do polskiego mainstreamu. Zorganizowaliśmy parę małych imprez hip-hopowych, na które nigdy nie przyszło więcej niż 15 osób, i nagraliśmy trochę materiałów, głównie teledysk i wywiad. Chyba obaj widzieliśmy, że to donikąd nie prowadzi, więc zamknęliśmy temat.

Moja pierwsza praca w korporacji. To było coś w rodzaju wewnętrznego call center HR dla pracowników Schneider Electric we Francji. Dzwonili po francusku ze sprawami kadrowymi, a ja pomagałem im pobierać paski wypłat i składać wnioski o benefity pracownicze oraz zatwierdzałem zwolnienia lekarskie na podstawie zaświadczeń.

Zmieniłem uczelnię i kierunek. Nie chciałem studiować ekonomii, a jedyne, co wiedziałem, to że ciągnie mnie do biznesu, więc przeniosłem się na zarządzanie. To był dużo lepszy wybór i w 2023 roku obroniłem licencjat z zarządzania.

Korepetycje przynosiły trochę kasy, ale właśnie kupiłem swój pierwszy samochód, więc postanowiłem dorabiać wieczorami, rozwożąc jedzenie przez aplikację Glovo. Szybko zorientowałem się, że 50% zysków wydaję na paliwo, więc to się nie spinało (ważna lekcja biznesowa zaliczona).

Na początku 2020 roku przyszedł COVID i uczelnia przeszła w pełni na zajęcia online. Nie było sensu płacić za życie w Warszawie, skoro mogłem wrócić do domu rodziców we Francji i stamtąd uczestniczyć w zajęciach. Przez to skończyły się moje dochody z korepetycji, więc zatrudniłem się w miejscowym centrum logistycznym poczty, gdzie pracowałem na hali magazynowej przy paczkach.

Po skończeniu liceum postanowiłem wrócić do korzeni i przeprowadzić się do Warszawy. Warszawa szybko się rozwijała: to dynamiczne, a przy tym bardzo bezpieczne miasto z mnóstwem możliwości zawodowych. Pensje są niższe niż na Zachodzie, ale jest tu dużo wykwalifikowanych pracowników, świetne warunki do życia i dobra edukacja. Przez to duże firmy chętnie otwierają tu biura, a zwłaszcza centra R&D, bo inżynierowie są tańsi, a przy tym bardzo dobrze wykwalifikowani.

Chciałem zarabiać od razu po przyjeździe do Warszawy, więc rozpocząłem swoje pierwsze przedsięwzięcie biznesowe: wykorzystałem umiejętności językowe, które zdobyłem, dorastając za granicą, i zacząłem dawać niedrogie lekcje angielskiego dzieciom w wieku 10–12 lat. Znalezienie klientów było dość łatwe, bo mówiłem po angielsku (prawie) jak native speaker, a brałem o połowę mniej niż zawodowy korepetytor.

W liceum chciałem zarabiać i poza dorywczą pracą w ogrodach znajomych rodziców była to moja pierwsza prawdziwa praca. W każdy weekend wstawałem o 5:00, żeby zdążyć na zmianę na 6:00, i do 13:00 wykładałem towar na półki. Byłem jedynym szesnastolatkiem w paczce, który miał własne pieniądze, i to było fajne uczucie.

Po czterech latach we francuskim gimnazjum przyszedł czas na liceum. Mówiłem już po francusku, miałem znajomych, a szkoła była 20 minut rowerem od domu, więc było dużo lepiej. Wybrałem profil ścisły: rozszerzona matematyka, fizyka i biologia. W 2019 roku zdałem francuską maturę w wersji międzynarodowej.

Przeprowadziliśmy się do małego francuskiego miasteczka przy granicy ze Szwajcarią, 20 minut samochodem od centrum Genewy. Miałem 11 lat, a to wiek, w którym francuskie dzieci idą do „collège” (odpowiednik gimnazjum). Nie znałem ani słowa po francusku i trudno mi było odnaleźć się wśród innych dzieci. Ale największym szokiem był francuski plan dnia w szkole: pierwsza lekcja o 7:50, ostatnia kończyła się o 17:30. Do szkoły jechałem 40 minut autobusem, więc codziennie wstawałem o 6:15, żeby złapać autobus o 6:50, a do domu wracałem dopiero o 18:30. Czułem się jak robotnik w fabryce.

Ojciec dostał pracę w Szwajcarii, ale zanim przeprowadziła się cała rodzina, chciał najpierw rozeznać się w okolicy, wybrać fajne miejsce do życia i znaleźć dobre szkoły. Moja mama zabrała więc mnie i siostrę z Gibraltaru na rok do babci w Warszawie, a ojciec w tym czasie organizował nam bazę w Szwajcarii. Kiedy przyszła zima, przeżyłem ogromny szok pogodowy. Piąta zmiana szkoły była już dla mnie bułką z masłem. Przyzwyczaiłem się. Do tego tym razem nie byłem małym polskim imigrantem. Byłem opalonym dzieciakiem, który płynnie mówił po angielsku i mieszkał z małpami na Gibraltarze, więc od razu znalazłem kolegów.

Na Gibraltarze przeprowadziliśmy się już po raz trzeci, przez co trafiłem do tej samej szkoły, do której poszła większość moich kolegów z St Paul’s. Cztery szkoły w cztery lata. Za każdym razem nowi ludzie, nowe otoczenie, nowi nauczyciele.

Na Gibraltarze podstawówka dzieli się na dwie osobne szkoły, primary i upper primary, a do tej drugiej dzieci przechodzą w wieku ośmiu lat, więc znowu musiałem zmienić szkołę. Większość kolegów z poprzedniej szkoły poszła do innej upper primary, bo przydział był rejonowy: szło się do szkoły najbliżej domu.

Mój ojciec dostał lepszą ofertę pracy i zabrał całą rodzinę na Gibraltar. Kolejna przeprowadzka. Nowe otoczenie, nowa szkoła, nowe mieszkanie. Moje najlepsze wspomnienia z dzieciństwa są z Gibraltaru: codziennie po szkole plaża, a do tego zżyta społeczność, więc zawsze miałem mnóstwo kolegów do grania w piłkę i biegania po nadmorskich skałach. To niesamowite, jak szybko dzieci uczą się języków. Zanim zadomowiliśmy się na Gibraltarze, mówiłem już płynnie po angielsku.

Pierwszy zagraniczny kraj, jaki w życiu odwiedziłem. Tyle że to nie były odwiedziny, bo przyjechaliśmy tu zamieszkać. Miałem pięć lat, więc przyszedł czas na pierwszą prawdziwą szkołę. Nie znałem ani słowa po angielsku, więc na początku było ciężko, ale szybko załapałem. Niektóre dzieci były wredne tylko dlatego, że byłem Polakiem. W tamtych czasach w Anglii panował stereotyp, że Polacy uciekają z Polski, żeby pracować na budowach i pić w robocie od rana.

Pierwsze pięć lat życia spędziłem w Warszawie. Mniej więcej w wieku czterech lat zacząłem chodzić do tego przedszkola, ale nie na długo: niecały rok później mój ojciec dostał ofertę pracy w Anglii, więc się tam przeprowadziliśmy.